Tijd voor alweer de laatste column!

geplaatst in: Nieuws | 0

De laatste in rij is Yoke Straat. Tot een paar jaar geleden zat Yoke nog in de Vakantieweek en nu sluit zij onze reeks af door ons mee te nemen in haar herinneringen aan de Vakantieweek.

Tien jaar lang ben ik vrijwilliger geweest van de Vakantieweek, één van de leukste ervaringen van mijn jeugd. Een hele eer dat ik iets mag schrijven over mijn belevenissen!

Een leuk detail om mee te beginnen; ik ben de eerste vrijwilliger bij de Vakantieweek zonder Christelijke achtergrond. Ik heb mij mede hierdoor tien jaar lang hard gemaakt voor het feit dat de Vakantieweek voor iedereen en het hele dorp is, ongeacht je achtergrond.

Het eerste jaar vond ik reuze spannend; je kent de gezichten van de vrijwilligers wel, maar hebt met de meesten nog nooit echt gesproken. Je kijkt op tegen de ervaren vrijwilligers en moest na een week flink je best hebben gedaan ook nog eens op evaluatiegesprek komen bij twee bestuursleden. Brrr, maar het is uiteindelijk goed gekomen en ik mocht door. Toen ik in het bestuur kwam heb ik deze angstaanjagende gesprekken daarom maar afgeschaft, wel zo gezellig.

De Vakantieweek is leuk voor iedereen! Voor alle leeftijden worden er activiteiten georganiseerd en het wordt breed gedragen door de middenstand en alle bewoners in het dorp (en soms zelfs daarbuiten). Iedereen wordt gewaardeerd in zijn of haar kwaliteiten. De een is goed in organiseren, de ander is creatief en weer een ander bouwt de meest mooie en praktische dingen!

En de ouders, vergeet ook vooral de ouders niet! Mijn moeder heeft heel wat draaiboeken en programmaboekjes gecontroleerd, pasta’s gekookt, soepjes gemaakt én warm gehouden en de meest fantastische verkleedsetjes bij elkaar gezocht of zelf in elkaar genaaid. En uit de schuur van mijn vader werd elke Vakantieweek wel een verlengkabel, aggregaat, boormachine, kar of auto geleend.

Mijn favoriete onderdeel? Ik denk toch de themamiddagen, welke al 45 jaar lang georganiseerd worden. Ontzettend leuk om een enthousiaste groep kinderen (soms boven de 80(!)) een gezellige middag te bezorgen. Oké, cabaret was toch ook echt heel leuk om te doen! Met als favoriete jaarlijks terugkerende sketch dat Anna en ik, in het Gronings, onze moeders nadoen.

Ook heb ik samen met de Vakantieweek de social media revolutie meegemaakt. Toen ik vrijwilliger werd had nog niet eens iedereen een mailadres (ja lieve vrijwilligers, zo oud ben ik al…) en werden de vergaderdata uitgeprint en bij elke vrijwilliger in de bus gegooid. Tegenwoordig gaat de Vakantieweek ‘live’ op Facebook en is er voor elk onderdeel een WhatsApp groep.

Na tien jaar ben ik in 2016 gestopt als vrijwilliger, het was mooi geweest. De zomer van 2017 was echt rot: wat had ik een heimwee naar de Vakantieweek! Als de geluidsauto voorbij reed kreeg ik letterlijk buikpijn. De leuke vrijwilligers, de toffe kindermiddagen, de gezelligheid, nieuwe mensen leren kennen, creatief zijn, elke avond met elkaar nog een drankje doen, en zelfs de ochtendopening én avondsluiting ;-). Ik hoef u dus niet te vertellen hoe ik deze tien jaar ervaren heb. Gelukkig kwamen ze dat jaar nog bij ons thee drinken en mocht ik vorig jaar nog meehelpen om een afscheidscadeau te maken voor mijn beide zwagers (ja, we hebben bijna een Vakantieweek-familie gesticht). Ik ben benieuwd of ik dit jaar nog ergens kan helpen?

Als laatste nog één ding; het mooiste wat ik aan de Vakantieweek heb overgehouden is natuurlijk Ruben en als gevolg daarvan onze lieve Noud. En niet te vergeten twee super lieve vriendinnen Anna en Carolien én ontelbaar mooie herinneringen. Ik had het voor geen goud willen missen!!